Bu bir distopya değil. Bu, kapıya dayanan gerçeğin ta kendisi.
Yıllardır aynı hatayı yapıyoruz: Krizleri kapımıza geldiğinde veya başımıza geldiğinde ciddiye alıyoruz. Deprem olur, “keşke” deriz. Yangın çıkar, “önlem alınmalıydı” deriz. Ama su… su sessiz bir krizdir. Bağırmaz. Alarm vermez. Yavaş yavaş çekilir. Ve biz fark ettiğimizde, çok geç olabilir.
Türkiye, su zengini bir ülke değil. Ama biz yıllardır öyleymiş gibi yaşıyoruz.
Duşta 20 dakika, bahçede saatlerce açık hortumlar, akan musluklar, kontrolsüz tarım…
Peki hiç düşündük mü?
Bu su gerçekten sonsuz mu?
Bilim insanları yıllardır uyarıyor: Yer altı suları çekiliyor. Barajlar dolmuyor. Yağış rejimi değişiyor. Ama biz hâlâ “bu yıl yağmur azdı” diyerek geçiştiriyoruz. Sorun bir yılın meselesi değil. Sorun alışkanlıklarımız.
En tehlikeli olan ne biliyor musunuz?
Bu krizin görünmez olması.
Elektrik kesilince fark edersin. İnternet gidince paniklersin. Ama su… yavaş yavaş hayatından çıkar. Önce baraj doluluk oranları düşer. Sonra kesintiler başlar. Sonra tankerler gelir. Ve bir gün… musluk tamamen susar.
İşte o gün geldiğinde artık çözüm üretmek için çok geçtir.
Ama hâlâ bir şansımız var.
Bu mesele sadece devletin, belediyenin ya da çiftçinin meselesi değil. Bu mesele hepimizin. Çünkü her damla, bir tercihin sonucu.
Daha kısa duş alarak,
Diş fırçalarken musluğu kapatarak,
Gereksiz sulamayı bırakarak,
Kaçakları tamir ederek…
Küçük görünen bu alışkanlıklar, büyük bir felaketi engelleyebilir.
Ama asıl soru şu:
Biz gerçekten değişmek istiyor muyuz?
Yoksa musluklar tamamen kuruyana kadar bekleyecek miyiz?
Çünkü gerçek şu:
Su bitmez. Biz bitiririz.
Ve eğer bugün hâlâ bu satırları okuyabiliyorsak, hâlâ bir şeyleri değiştirme şansımız var demektir.
Yarın musluğu açtığınızda su akmaya devam etsin istiyorsanız,
bugün bir şeyleri değiştirmek zorundasınız.
Aksi halde…
o sessizlik, hepimizin sonu olabilir.